Πασοκογενής Ακροαριστερός
Δεν έχω ψηφίσει Ανδρέα Παπανδρέου. Δεν πρόλαβα. Ήμουν δεν ήμουν όμως 5 χρονών το Μάιο του 1985, όταν ο πατέρας μου με ανέβασε στις πλάτες του και κατεβήκαμε στο Σύνταγμα να δούμε τον Αντρέα. Για να είμαι πιο ακριβής, στο Σύνταγμα μίλαγε ο Αντρέας. Εμείς μέχρι το Χίλτον καταφέραμε να πλησιάσουμε...
Ο ένας παππούς ψήφιζε Κέντρο από το 1961.
Ο άλλος ΕΑΜ, Μακρόνησο, απολύσεις, κυνηγητό από τους εθνικόφρονες.
Εγώ -που να το ξέρα τότε πόσο θα ντρεπόμουν σήμερα γι΄ αυτό- ψήφισα πρώτη φορά το 2000, Σημίτη. Είχε προλάβει πάντως το ΠΑΣΟΚ να με απογοητεύσει πριν καν προλάβω να το ψηφίσω. Πως να ψηφίσω χαρούμενος το κόμμα των Ιμίων, του Οτσαλάν, του Nitro και του "εκσυγχρονισμού", το κόμμα του Χρηματιστηρίου; Ευτυχώς, μετά από το ιλαροτραγικό intermezzo με το ΓΑΠ του Καστελόριζου αποφάσισα πλέον να ψηφίζω αυτό που μου έλεγε το μυαλό μου ως το μόνο δρόμο για μια πιο ανθρώπινη ζωή. Την Αριστερά.
Όσο οι συνθήκες δυσκόλευαν για όλους, όσο έβγαινα από το προστατευμένο οικογενειακό περιβάλλον και την πλασματική (για τους τυχερούς) ευφορία της φοιτητικής περιόδου και αναλάμβανα ο ίδιος τις ευθύνες της ζωής μου, τόσο περισσότερο έβλεπα ότι το αύριο της γενιάς μου ήταν ναρκοθετημένο. Τόσο λιγότερο ένιωθα ότι υπάρχει μέριμνα για τους πολλούς και ένα δίχτυ ασφαλείας για τους αδύναμους και τους μη προνομιούχους. Τόσο πιο έντονα καταλάβαινα ότι αν δεν υπερασπιστώ σήμερα τον συνάνθρωπό μου, τον 16χρονο που τον δολοφονεί ο αστυνομικός, τον πρόσφυγα που τον πνίγουν, τον άνεργο που τον αποκλείουν από τη ζωή, τον ομοφυλόφιλο που τον διαπομπεύουν, τον ηλικιωμένο που του στερούν την αξιοπρέπεια, αύριο δε θα υπάρχει κανείς να υπερασπιστεί εμένα.
Βρέθηκε τότε ένας άνθρωπος να συνδέσει όλους εμάς που πιστέψαμε ότι αυτή η κοινωνία μπορεί να αλλάξει. Να μας εμπνεύσει ότι μπορούμε να αναλάβουμε την τύχη μας στα χέρια μας. Ότι δε χρειάζεται να τους ανεχτούμε άλλο. Ότι μπορούμε να τα ανατρέψουμε όλα. Όσες φορές έβαλε υποψήφιος ο Αλέξης Τσίπρας ήμουν μαζί του. Δεν είναι ότι τον άκουσα και τον πίστεψα. Είναι ότι ένιωσα ότι εκείνος με άκουγε. Άκουγε τις αγωνίες μου, τις ανάγκες μου. Και ζήτησε να του δώσω τη δύναμη να παλέψει για μένα. Γι' αυτό και παρέμεινα μαζί του. Σε κάθε αγώνα. Μέχρι τον τελευταίο. Ακόμα και όταν όλα έδειχναν ότι το παιχνίδι έχει κριθεί πριν καν αρχίσει.
Ξημέρωσε όμως για την Προοδευτική Αριστερά η επόμενη μέρα. Η ιστορική συγκυρία απαιτεί αλλαγή. Οι περισσότεροι από όσους στηρίξαμε αυτή τη μάχη θα θέλαμε να μην έχει έρθει ποτέ αυτή η στιγμή. Όμως οι αγώνες για την κοινωνική συνοχή και την αναχαίτιση της επελαύνουσας νεοδεξιάς πρέπει να συνεχίσουν. The Show must go on και κάποιος άλλος πρέπει να ανέβει στη σκηνή. Ποιός; Ποιά;
Δεν έγραψα αυτό το κείμενο για να σου πω ποιος από τους υποψηφίους στο ΣΥΡΙΖΑ πιστεύω ότι θα ξαναφέρει την προοδευτική παράταξη στην εξουσία. Δεν ξέρω ποιος μπορεί να σταθεί με πυγμή απέναντι στο σύστημα εξουσίας που κυριαρχεί πλέον ολοκληρωτικά. Δεν ξέρω ποιος θα έχει καλύτερα δημοσκοπικά αποτελέσματα, επικοινωνιακό χάρισμα ή «πρωθυπουργισιμότητα».
Ξέρω όμως ότι χρειάζομαι αυτός/αυτή που θα εκλεγεί να μου επιτρέπει να εκφράσω όλη αυτή τη διαδρομή που σου περιέγραψα. Να νιώσω ηγείται μιας παράταξης η οποία με περιλαμβάνει.
Να έχει τη δυνατότητα να επιτύχει αυτόν τον παράδοξο συνδυασμό.
Να μπορεί να σκεπάσει το χώρο που δέχτηκε εμάς που γεννηθήκαμε στο Πασοκ του Ανδρέα και ριζοσπαστικοποιηθήκαμε κάτω από τη θηλιά των μνημονίων, την ασφυξία του νεοφιλελευθερισμού και την μπότα του νεοφασισμού.
Εμάς που βιώσαμε το πως μια κυβερνώσα Αριστερά μακρυά από απομονωτισμούς και "ηρωικές" κορώνες μπορεί να προσφέρει σπουδαίες υπηρεσίες στην κοινωνία. Που καταλάβαμε το 2015-2019 ότι μια προοδευτική διακυβέρνηση μπορεί να βρει χώρο δράσης και πεδίο προσφοράς σε έναν ακραία καπιταλιστικό κόσμο και μάλιστα είναι αναγκαία και ικανή για να αλλάξει προς το καλύτερο τις ζωές των πολιτών.
Δεν με απασχολεί αν θα είναι γυναίκα ή άντρας, αν θα ανήκει στην μια ή την άλλη τάση και αν θα στρίψει το τιμόνι πιο αριστερά ή προς το κέντρο. Αυτά είναι κούφια λόγια και κουβέντα για τα δημοσιογραφικά πάνελ.
Ζητάω αυτός/αυτή που θα βγει να μπροστά να έχει δυό χαρακτηριστικά. Να ακούει και να πιστεύει.
Να νιώσει ξανά τις δονήσεις της κοινωνίας, να ακούσει τις ανάγκες του σήμερα και να αφουγκραστεί τα όνειρα του αύριο.
Και να πιστεύει ότι με δουλειά και αγώνα μπορεί να αλλάξει τον κόσμο.
Ζητάω το αδύνατο;
Καλά πια καταλαβαίνεις πως αυτή 'ναι η αξία του ανθρώπου: να ζητάει και να ξέρει πως ζητάει το αδύνατο και να 'ναι σίγουρος πως θα το φτάσει, γιατί ξέρει πως αν δε λιποψυχήσει, αν δεν ακούσει τι του κανοναρχάει η λογική, μα κρατάει με τα δόντια την ψυχή του κι εξακολουθεί με πίστη, με πείσμα να κυνηγάει το αδύνατο, τότε γίνεται το θάμα, που ποτέ ο αφτέρουγος κοινός νους δε μπορούσε να το μαντέψει...
Ν.Καζαντζάκης