Μετά την μνημονιακή κωλοτούμπα του Σαμαρά των Ζαππείων, οι πολιτικές εξελίξεις στη χώρα μας, μέχρι και την προκήρυξη του δημοψηφίσματος του 15 ήταν νομοτελειακές.
Το συντριπτικό "Όχι" του δημοψηφίσματος ήταν μια τομή που ίσως μόνο τώρα, 8 χρόνια μετά μπορεί να αξιολογηθεί πλήρως. 

Όσο και αν εμείς οι προοδευτικοί, φέρουμε αυτό το 63% ως μετάλλιο τιμής, οι μετέπειτα πολιτικές εξελίξεις πρέπει να μας κάνουν να "ξαναδιαβάσουμε" το αποτέλεσμα με άλλο πρίσμα.
Δεν ανήκει αυτό το 63% εξ'ολοκλήρου στον προοδευτικό χώρο. Δε σημαίνει για όλους αυτό το "Όχι" το ίδιο. Οι εκλογικοί συσχετισμοί έκτοτε υποδεικνύουν ότι το "Όχι" σχηματίστηκε από την ακούσια συνάντηση και της Κάτω και της Πάνω πλατείας, και κυρίως από τον κόσμο που δεν βρέθηκε ποτέ στην πλατεία, αλλά αποτέλεσε τη σιωπηρή πλειοψηφία που υπέφερε σπίτι της. 

Αυτό φαίνεται ότι - ενστικτωδώς περισσότερο- το αντιλήφθηκε ο Τσίπρας και πήρε την απόφαση να υποστεί την πιο οδυνηρή ίσως για τα οικονομικά της πλειοψηφίας των πολιτών επιλογή, αλλά ταυτόχρονα και εκείνη που θα εξασφάλιζε ότι τα άκρα θα παρέμεναν στο περιθώριο. Αυτό το χρεώνεται αλλά και το πιστώνεται κάθε μέρα από τότε. Στην τετραετία 15-19 επέδειξε αξιοθαύμαστη ικανότητα και επιμονή, να καταφέρει αυτό που οι Σαμαροβενιζέλοι ούτε καν πλησίασαν: να ολοκληρώσει ένα βαρύ μνημονιακό πρόγραμμα κρατώντας όμως την κοινωνία όρθια και προωθώντας προοδευτικές τομές σε όποια πεδία είχε τη δυνατότητα. 

Η ήττα του '19 δεν ήρθε ούτε από το Μάτι, τις Πρέσπες και τη Μεσαία Τάξη, αλλά ούτε και τόσο από τη πρωτοφανή μιντιακή επίθεση που δέχτηκε. Ήρθε επειδή μετά το 2018 η χώρα βγήκε από τα Μνημόνια, οι πολίτες ένιωσαν πιο ασφαλείς και επανήλθαν στις "εργοστασιακές τους ρυθμίσεις".
Δλδ σε μια ελίτ με τους παρατρεχάμενους της που διαπίστωσε ότι το κράτος μπορεί να την ξαναταΐσει και το ξαναδιεκδίκησε λυσσαλέα & σε μια κοινωνία εγγενώς συντηρητική που έχει πειστεί ότι όταν τρώνε οι από πάνω, θα περισσέψει κάτι και για τις δικές της μικροαστικές φαντασιώσεις. 

Το '15 ο Τσίπρας αναγκάστηκε να εγκαταλείψει το Ριζοσπαστισμό.
Το '19 δεν είχε πλέον καν δίπλα του ένα Συνασπισμό Αριστερών. Είχε μια Συμμαχία Προοδευτικών (που αναγνώρισαν το θετικό έργο του) και ανθρώπων που δεν θα άντεχαν την επιστροφή της Δεξιάς και ειδικά αυτής του Μητσοτάκη.
Το '23 δεν είχε ούτε καν αυτούς μαζί του. Ο φόβος της επιστροφής της Δεξιάς είχε πλέον γίνει ζοφερή πραγματικότητα. Όσοι όμως επιβίωσαν (κυριολεκτικά και μεταφορικά) δεν ήθελαν να ακούσουν άλλο ότι τα πράγματα εφ'εξής μπορεί να γίνουν ακόμα χειρότερα για τους πολλούς. Προτίμησαν το ψέμα.
Το '23 έμεινε ο Τσίπρας μόνος του να επιμένει να εξηγεί ότι υπάρχει αξιόπιστη και εφικτή εναλλακτική.
Θα το ερμηνεύσουν οι κοινωνιολόγοι, οι ειδικοί της επικοινωνίας ίσως και οι ψυχολόγοι αλλά η ουσία δεν αλλάζει. Πάρα τον Αρμαγεδδώνα του 19-23, ο κόσμος κράτησε πεισματικά τον #ΣΥΡΙΖΑ στο mute. 

Όσοι αισθάνθηκαν ότι έχουν εξασφαλίσει ένα στάνταρ επίπεδο διαβίωσης (όσο αυταπάτη κι αν μπορεί να αποδειχτεί αυτό από τη μία μέρα στην άλλη στην εποχή μας) επέλεξαν να κλείσουν τα μάτια στα εγκλήματα Μητσοτάκη και να τον ψηφίσουν ποντάροντας ότι οι "ειδικές συνθήκες" με τις οποίες τους έκαναν πλύση εγκεφάλου δε θα επαναληφθούν.
Οι ακροδεξιοί, οι χριστιανοταλιμπάν κι οι φασίστες με σίγουρη την δεξιά κυριαρχία βρήκαν το χώρο να εκδηλωθούν πιο οργανωμένα και επίσημα.
Το ΠΑΣΟΚ εκμεταλλεύτηκε την υποχώρηση του ΣΥΡΙΖΑ και την στήριξη των ΜΜΕ για να μείνει όρθιο.
Οι κατ'επάγγελμα κομμουνιστές αμετάβλητοι.
Ο Βαρουφάκης συνθλίβηκε μεταξύ της απόπειρας για την πολιτική του δολοφονία και της επικοινωνιακής του αυτοκτονίας. Και στη θέση του γραφικού πλασαρίστηκε η Ζωή, εφεδρεία που εμφανίστηκε από το πουθενά για να εισπράξει τους αριστερούς αντισυστημικούς.

Δυστυχώς ο #ΣΥΡΙΖΑ όπως τον γνωρίσαμε από το 2012 είναι αυτό που λένε αγγλιστί "irrelevant".
Παρότι παραμένει ο μόνος που μπορεί να υπηρετήσει τα συμφέροντα της πλειοψηφίας και να υπερασπιτεί τα δικαιώματα των μειοψηφιών, πλέον δεν μπορεί να απευθυνθεί και να εμπνεύσει κανένα.

Απ τη μία, ως κόμμα δεν έχει τη δυνατότητα να γυρίσει πίσω στην γνώριμη και φυσική για τα στελέχη του "κινηματική" μορφή του. Κυβέρνησε.
Ούτε όμως με αυτή τη δομή μπορεί πλέον να διεκδικήσει το ρόλο ενός αξιόπιστου διαχειριστή έστω με κοινωνικές ανησυχίες κι αριστερά ανεκπλήρωτα.
Και το αδιέξοδο του το ολοκληρώνει η τρομακτική συνειδητοποίηση ότι για την κοινωνία κ την πολιτική σκηνή της χώρας είναι καταστροφικό το να συρρικνωθεί, να αποσυρθεί ή να ευτελιστεί. Τότε ο κόσμος της εργασίας, της προόδου κ της δικαιοσύνης δε θα έχει κανέναν να τον υπερασπιστεί.

Στην δημοκρατία όμως δεν υπάρχουν αδιέξοδα. Όπως σε κάθε περίπτωση η λύση είναι η προσφυγή στο λαό.

Ρόλος της ηγεσίας  είναι να αφουγκραστεί τη στιγμή, να θέσει το σωστό ερώτημα και να δεσμευτεί στην υλοποίηση της απόφασης του κόσμου. Ο Τσίπρας που μέχρι σήμερα έχει δείξει πολλές φορές ότι λαμβάνει με ευθυκρισία τα μηνύματα των πολιτών είναι για μένα ο κατάλληλος άνθρωπος για να βοηθήσει την παράταξη να κάνει το βήμα παρακάτω. Προσωπικά θα τον ήθελα στον ίδιο ηγετικό ρόλο και την επόμενη ημέρα. 

Σέβομαι απόλυτα την αίσθηση ευθύνης του και το αίσθημα χρέους και σεβασμού απέναντι στην ιστορική πτέρυγα του κόμματός του. Κατανοώ τον δισταγμο του να ανατρέψει την καθεστηκυία τάξη του ΣΥΡΙΖΑ παρότι η ανάγκη αυτή ήταν από καιρό εκκωφαντική.
Όμως, πρέπει να οριοθετήσει με σαφήνεια την στρατηγική του για το αύριο της χώρας και αν η ευρεία πλειοψηφία μέσα από άμεσες διαδικασίες την επικυρώσει, να επιδείξει την απαιτούμενη πυγμή και αποφασιστικότητα ώστε να κρατήσει μόνο εκείνους που είναι έτοιμοι να την υπηρετήσουν. 

Οποιαδήποτε άλλη εξέλιξη που δεν θα εξασφαλίσει την λαϊκή αποδοχή αλλά θα είναι αποτέλεσμα προσωπικών φιλοδοξιών και ιδεολογικών αγκυλώσεων, θα οδηγήσει νομοτελειακά στη διάσπαση της παράταξης κ θα ενισχύσει το καθεστώς της κυριαρχίας των δεξιών πολιτικών κ του ακροδεξιού λόγου. Δεν αντέχει η Κεντροαριστερά μια ακόμα διάσπαση. 

Δεν μπορεί κανείς να διεκδικήσει την εξουσία αν έχει απέναντί του χορωδία πρώην υπουργών του να τον κατηγορούν για δεξιά στροφή. Ήδη οι αποχωρίσαντες του '15 κατάφεραν με τη βοήθεια των ΜΜΕ να ξανακάνουν 8 χρόνια μετά τη ζημιά.
Αλλά δεν μπορεί και να περιμένει ότι οι κοσμογονικές αλλαγές στη ζωή των πολιτών που έσπρωξαν τον κόσμο αριστερά το '15 θα λειτουργούν αιωνίως ως μπαμπούλας για να μην ξανάρθει η Δεξιά. Πρέπει να μιλήσει με όρους 2027 πλέον. 

Είναι η ώρα της ευθύνης για όλους.
Είναι η ώρα που όλοι πρέπει να μιλήσουν ανοιχτά, να πουν ποια θέλουν να είναι η πορεία τους στην πολιτική αρένα του σήμερα και του αύριου μέσα από ένα πολιτισμένο αγώνα να διεκδικήσουν την λαϊκή αποδοχή. 

Και μετά τη λήξη της μάχης (που δεν μπορεί να καθυστερήσει ούτε μέρα) ο χαμένος και ο νικητής πρέπει να σεβαστούν απόλυτα την ετυμηγορία των πολιτών. 

Κυρίως ο νικητής!